Bi’ yanım ediyor nefret bi’ yanım ediyor gayret
Bi’ yanım diyor ki içinde yaşadığım bu bokun tanımı gaflet
Bi’ yanım diyor ki sabret bi yanım diyor ki vazgeç
Bi’ yanım diyor ki başarı için bu yaşamın özünü hazmet
Bi’ yanım ölü mezarda bi’ yanım bi’ yanım yaşıyo halen
Bi’ yanım göremez gözü dışarda bi’ yanım bi’ yanım görüyor halen
Bi’ yanım diyor ki yalana kanma bi’ yanım bi’ yanım kanıyor
halen bi’ yanım diyor ki bu repi yapma bi’ yanım…
geçiyor seneler bugün aymadı gün yine nefretim…
Geçiyor seneler, bugün aymadı gün, yine nefretim ay gibi parlar.
Başladım her şeye en geriden yeniden, bu kafamdaki sesten uzakta.
Besledi her acı, her yara, kendimi bulmak için yolu gösterir hâlâ.
Bekledim hep bir ömür boyu, gözleri yaşlı bu gençliğim oldu travmam.
Bitti fragman, söndü ışıklar, başladı film yine dar bir sokakta.
Başta vuranlar şimdi ararlar, inanmayı seçmediler bana başta.
Sadece kendi yolumda koşan bir çocuktum, hayalleri gözden uzakta.
Şimdi içimdeki şeytanı taşlıyorum, bu hayal beni yaptı günahkâr.
Kaydı hayatımın on yılı, bulmak için para, gençliği yak bu kumarda.
Sence değer mi hayat buna, bekliyor düşmeni vurmak için bir kenarda.
Yıldıramaz beni hiçbiri, nefreti besleyerek büyüdüm bu sokakta.
Aklımı kaybediyordum, içinde yalanların hepsine sustum inatla.
Bir yanda hayatla, bir yanda sanatla, karıştı be renklerin hepsi dramla.
İçimde kalanla, içimde yalanla, değiştiremezdim hayatı parayla.
Başımda bela var, içimde bir şansla, kararttı hayatımı, ruhum arafta.
Yolum bu tarafta, yorulmadım asla, hayalini herkesten sakla.
Görmüyor kimse sınandığımı, bitti sanarken umutlarım, doğdu güneş ve bozdu karanlığımı.
Belki hayata inanmalı ruh, belki hayatımın anlamı bu.
Sanki hayatımı döksem akorlara, öfkemi dindirecek gibi bu.
Ruhumu söktü şu baslar,
kırık dökük dört bir yanım, beni acile yolladı ritmik hesaplar.
Pes et dedi kaygı ve şartlar, bedeli var dedi yetmez ilaçlar kes.
Anladım hepsi travma, çekildi bir anda kafamda silahlar.
Pes etmemi istedi gözleri kör yanım, doktora çek, beni vur dedi ölmedim.
Kaygılarım bu sabah geri dönmedi, ben de bıraktım ilaçlara dönmeyi.
Herkes ikinci bir şansı hak etmeli, kendini bulmak için geri dönmeli.
Bence kader bize gülmeyi seçmeli, artık hayallerim gerçeğe dönmeli.
Çünkü hayatımı sikti bir ton deli, ben de bıraktım hayatıma sövmeyi.
Artık ışıklar içinde bir gölgeyim, lakin umutla bakar gibi gözlerim.
Hep denedim bu karanlığı gömmeyi, aynada mutlu gülen yüzü görmeyi.
Besteledim şu karanlığa senfoni, bitti yeter bu ışıkları yak.
Çöktü karanlık, nerdesin anne? Geçti baharlar, kalmam için bana verme bahane (yok).
Sırtımda yük var, ellerim bomboş, sahte gülüşler dengemi bozmuş. Sanki bir orman aslanı yorgun, zamanla anladım baba.
Sadece öfkeni gördüm, bu yüzden sendeliyordum. Sevgiyi tatmak için bu yalanlara her gece katlanıyordum inatla.
Şimdi yıkıldı içimde binalar, kaldım içinde, karardı sabahlar.
Kaldıramaz bunu hiçbiri, terk ediyordu bu şehri içimde kalanlar.
Sadece ritme kulak verip herkesi gömdüm içimde yatan şu günahla.
Hakkımı ver lan, hakkımı ver bana. Düştüm, ayaktayım her şeye rağmen.
Sence batar mı güneş, küsüp erken? Parlıyor inancın kadar.
Geçmiyor hisler, sabah beşte kafamda hapis. Ben yaz.
Mum gibi söndü içimde karanlık, hayatıma zerk ediyorken. Olanların hepsini yazmamı istedi Tanrı, bırakmamı söyledi geçmişi. Ben de bıraktım içimde karamsar hayatı. Kader beni seçti sokaklardan.
Yüzdüm bu denizde inatla. Kaygım beni yaptı sanatçı, yaşarken hayatı önümde flaşlar var.
Ağzımı büzdü olanlar, hakkımda alaycı tavırlar ya. İstemedim beni ben yapacak şeyi vermeyi, geçtim o yollardan.
Her gece aynı sabahlardan, aynada sahte suratlardan. Bıktım acıyla sınanmaktan, öfkemle hayatı karartmaktan. Kendimle yabancı konuşmaktan.
Nefsimle sürekli savaşmaktan. Topladım hepsini kendime, aynada baktım ve yandı ışıklar.
0 Yorum