Sen yoksun Sultanım…
Ve dünya, senin yokluğunu telaffuz edemeyecek kadar yorgun. Herkes bir şeylerin eksik olduğunu biliyor ama hiçbir şey, neyin eksik olduğunu senin adını söylemeden anlatamıyor.
Göklerin bile sesi kısıldı; toprak çatladı, yürekler daraldı.
Sen yoksun Sultanım…
Bizim nefesimiz bile artık tamamlanmıyor. İçimize çektiğimiz hava, bir yerden sonra hep takılıyor; sanki sensiz dünyanın oksijeni eksik, sanki hava yarım. Sensizliğin ağırlığı sadece kalpte değil; ekmeğin tadında, suyun serinliğinde, yolun uzunluğunda, sabahın ışığında bile var. Bir şeyler hep yarım, hep eksik, hep sönük.
Sen yoksun Sultanım…
Biz, varlığınla değer bulandık
Biz, sen bakınca insan olandık
Şimdi aynaya bakıyoruzda
yüzümüz var ama ruhumuz sende kaldı.
[nakarat]
Yoksun! Yoksun! Sultanım yoksun!
Çölde eser rüzgârım, sensiz içim yoksun,
Kumlara düşer izim, her adımım yoksun,
Gecem çöker üstüme, her nefesim yoksun,
Gel ne olur Sultanım, sensiz gönlüm yoksun.
Sen yoksun Sultanım…
Ve biz, bütün çağlara sığmayan bir ihtiyaçla seni arıyoruz.
Bir adalet arıyoruz—senin adaletini.
Bir merhamet arıyoruz—senin merhametini.
Bir yol arıyoruz—senin yürüdüğün yolu.
Dünya büyüdü Sultanım,
Ama insan küçüldü.
Teknoloji çoğaldı,
Ama kalp daraldı.
Bilgi arttı,
Ama hakikat kayboldu.
Ve bütün bu karmaşanın ortasında
dilimden tek bir cümle dökülüyor:
“Muhammed lazım bize…”
İyiliği öğretsin diye.
Kalbi yumuşatsın diye.
Nefsi terbiye etsin diye.
Zulmü durdursun diye.
Yetimin başını okşasın diye.
Merhameti hatırlatsın diye.
Yolumuzu yeniden aydınlatsın diye.
“Muhammed lazım bize…”
[nakarat]
Yoksun! Yoksun! Sultanım yoksun!
Çölde eser rüzgârım, sensiz içim yoksun,
Kumlara düşer izim, her adımım yoksun,
Gecem çöker üstüme, her nefesim yoksun,
Gel ne olur Sultanım, sensiz gönlüm yoksun.
Yoksun! Yoksun! Sultanım yoksun!
Çölde eser rüzgârım, sensiz içim yoksun,
Kumlara düşer izim, her adımım yoksun,
Gecem çöker üstüme, her nefesim yoksun,
Gel ne olur Sultanım, sensiz gönlüm yoksun.
SÖZ/BESTE: Hakan Baştürk
NAKARAT: F.İ.Soluk
0 Yorum