Verse 1
Bu ara çok huzursuzum
Nezaketen insanların üstüne kusmak istiyorum
Neyin var deme sadece yüzüne susmak istiyorum
Gözüme bak saçlarıma peşin sıra otur omurgalarıma
Yemyeşil bahçende yangınlar gördüm gözlerinle konuşup dokun damarıma
Uzaklaşmak için içmek
Bakarken göz çukurlarına düşmek
Kıskanılacak bir pahada gülüşmek
Uzaktan uzağa sevişmek
Bir masal kahramanı olduğunu tahmin etmeliydim
Ya da kalbinin üzerinde kırılabilir levhası taşımalıydın
Göğsümün kapılarını açık bıraktım yanık kokusu düştü burnuma
Bir ihtiyaçtan öteydi sanki giderken sıkıca sarılmak boynuna
Sen varken boğazımdan geçmiyordu başka kadınlara ait duygular
Seni hatırlamak istemezken kendimi unutmuşum uğuruna
Nakarat
Elim kolum bağlı kafam dağılır
Zaman alevi nefretim ama zaman alır
Benim saçım basım ağrı
İçine ederim koca boş dünyanın
Verse 2
Hiçbir şeyin oluru bana göre değil
Aşk ve savaşın devrim dönemiyim
Gerekirse güzel gün göremiyim ama
Kendi dünyamı kendim yöneteyim
Her şeyi unutup sana yöneleyim
Kafamda sorular ben köle miyim ?
Derken büyüdüm saçım döküldü
Zaman oldu bir tek bedel ödediğim
Yine kime güveneyim yere çömeleyim
Ama yoruldum kaç kere gene denediğim
İçin içimde saklı bir dünya var artık
Konuşarak onlarca sene demediğim
Ruhumda yağmurun sele gebeliği
Bu bana hayatın hergeleliği
Gel gelelim işte dengede değilim
Sende bu kaçıncı sendelediğim
Nakarat
Elim kolum bağlı kafam dağılır
Zaman alevi nefreti ama zaman alır
Benim saçım basım ağrı
İçine ederim koca boş dünyanın
0 Yorum