Belki bir gün ölüp giderim de
Hayallerim bulutların arasında birbirine karışır🥀
Karanlık fikirlere düşüyorum gecenin bir körü
Yüzüme de düşüyorken ay ışığı
İçimdeki cehennemi soğuk bakışlarım
Gözünü kırpmadan anlatmaya çalışır
Bugün de benim güler yüzümü düşüren herkes
Yarın içimdeki fırtınayla tanışır
Zaman üzerime basa basa geçip gitti
Ruhum temiz kalsa da tipim hep sevimsizdi
Çocuktum çelimsizdim, gelecek belirsizdi
“Kaderi kendin çiz” dediler, bok gibi bir resim çizdim.
Madem öyle deyip ben de susup şiir yazdım
Bir gram huzur bulurum diye her gün içip sızdım
Bazı hiçlik akşamlarım var ki bilinçsizdim…
Bu kez de kendime kendimi sevemediğim için kızdım..!”
Günden güne nefret ettim İstanbul’dan
Burada betondan halli insanlar beton binalarda
Artık duygu kırıntısı mı kalmış vedalarda
Dertler de bi telefonun ucunda devalar da
Anlaşılmak istediğim yaşları çoktan geçtim
Kader böyle bir şey değil, bunu ben seçtim.
Gidemedim… gitmek yerine küstüm
Aslında kalmadım da kalmak yerine sustum…🍂
Hayat siyah da hayallerim parlak cilalıdır
Dışım salim ama içim kan kokan bir süvaridir
Ruhum umutluysa bil ki havam bulutludur☁️
Şiir kalsa ne olur APTAL şair ölümlüdür…
Bir zırvalıktan ibaret tüm yaşananlar
Artık kimseyi kırmamak için paramparça kalmak
… Cehennemde yaşıyorum masallarla
Ne yazar memnun bu durumdan, ne çakma kahramanlar
Ben içimde kaç kişiyim, kaç karanlık🌑
Kaçının çoktan umudu bitti, kaçı kararlı
Kaçıncı kadehimdeyim acı kederli
Tanrım artık bu kadar gözyaşı yeterli
Söz & Müzik: Sokrat St
0 Yorum